Αθανασία Δήμου
Κουράστηκα να προσπαθώ και να νιώθω πως ποτέ δεν φτάνει. Να δίνω χρόνο, συναίσθημα και κατανόηση και να παίρνω πίσω αδιαφορία ή σιωπή. Κουράστηκα να δικαιολογώ συμπεριφορές που με πληγώνουν, μόνο και μόνο για να μην χαλάσω τις ισορροπίες. Είναι άδικο να παλεύεις για κάτι και να είσαι ο μόνος που παλεύει. Έχω παράπονο γιατί ένιωσα δεδομένη. Γιατί όταν ήμουν εκεί για τους άλλους, δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά, αλλά όταν χρειάστηκα εγώ στήριξη, βρέθηκα μόνη. Παράπονο γιατί λόγια ειπώθηκαν εύκολα, αλλά πράξεις δεν ακολούθησαν. Γιατί περίμενα, πίστεψα και απογοητεύτηκα περισσότερες φορές από όσες αντέχει η καρδιά μου. Το μεγαλύτερό μου, όμως, παράπονο είναι από τον εαυτό μου. Που έμεινα, ενώ έπρεπε να φύγω. Που σιώπησα, ενώ πονούσα. Που έβαλα τις ανάγκες μου τελευταίες. Κι αυτό πονάει περισσότερο από όλα.
Δημήτρης Ζωητός
Ένα ρολόι που τρέχει βιαστικά
χωρίς να με ρωτά - τίποτε άλλο.
Μέρες που φεύγουν σαν σκιά
και στιγμές που δεν πρόλαβα να ζήσω - τίποτε άλλο.
Γέλια που έγιναν αναμνήσεις,
όνειρα που έμειναν πίσω - τίποτε άλλο.
Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο,
πως ο χρόνος δεν με περιμένει - τίποτε άλλο.
