Τι να τα κάνω τα χρήματα; (Μ. Αγουάντ)

 Θέλω να ζήσω ανάμεσα σε ανθρώπους που με αγαπάνε, με καταλαβαίνουν και νοιάζονται για μένα. Τι να τα κάνω τα χρήματα, όταν μου λείπει η αγάπη της οικογένειάς μου; Πριν έρθω στην Ελλάδα, είχα την αγκαλιά της μάνας μου και του πατέρα μου. Ήμουν όλη την ώρα με τους φίλους μου και μαζί τους διάβαζα τα μαθήματά μου. Τώρα τα έχασα όλα αυτά. Γι΄ αυτό σας λέω: θέλω ο κόσμος να καταλάβει πως όλες οι κουταμάρες που κάνω είναι επειδή νιώθω μόνος και ξένος στη ζωή... 

Ψίθυροι αγωνίας (Μαριάννα Νικολοπούλου)

 Αν ήξεραν οι γύρω μου

τι θέλω στη ζωή μου,

ίσως όλα να πήγαιναν καλύτερα

στον κόσμο αυτόν που ζω.

Ίσως να ήμουν πιο ήρεμη

χωρίς έναν κόμπο στον λαιμό.

 

Όμως παλεύω μόνη μου

να βρω τη λύση σε όλα

δίχως μία βοήθεια

χαμένη μες στο χάος.

Κανείς δεν είναι δίπλα μου

το χέρι να μου δίνει

κι εγώ μέσα σε κύματα

πνίγομαι και πέφτω.

 

Πόσο πολύ θα ήθελα

να είχα μια παρέα

τις σκέψεις μου να διάβαζε

να με καταλαβαίνει

να με σηκώνει όρθια

και δυνατά να λέει:

"προχώρα, μπορείς"! 

 

Η έλλειψη του ελεύθερου χρόνου (Ε. Μαυρίδη)

Η έλλειψη του ελεύθερου χρόνου είναι το παράπονό μου. Κάθε μέρα είναι γεμάτη με υποχρεώσεις από το πρωί μέχρι το βράδυ. Το πρωί σχολείο, μετά ιδιαίτερο μάθημα, προπονήσεις, διάβασμα μέχρι αργά και ύστερα ύπνος. Το ίδιο μοτίβο ξανά και ξανά κάθε μέρα. Ακόμα και τα Σαββατοκύριακα το πρωί προπόνηση και το απόγευμα ξανά διάβασμα. Και όταν υπάρχουν λίγες ώρες κενές, θα βγω μια βόλτα, αλλά είμαι τόσο κουρασμένη από τις υποχρεώσεις μου που δεν θα απολαύσω τη στιγμή. Είναι σαν να με αποφεύγει ο ελεύθερος χρόνος και να μου υπενθυμίζει τι πρέπει να ολοκληρώσω στο επόμενο χρονικό διάστημα. Και κάθε φορά που πάω να χαλαρώσω, έχω το αίσθημα ότι κάτι μου έχει διαφύγει από τα καθήκοντά μου... 

Η μεταμόρφωση (Γ. Βασιλειάδης)

 Άργησα να καταλάβω

πως η σιωπή δεν είναι ήττα,

αλλά δρόμος για την επιτυχία.

Όταν οι πράξεις πληθαίνουν,

τα λόγια περισσεύουν 

μέχρι τη μεταμόρφωση. 

Ο Ν. Λαπαθιώτης εμπνέει τους μαθητές!

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Αθανασία Δήμου

Κουράστηκα να προσπαθώ και να νιώθω πως ποτέ δεν φτάνει. Να δίνω χρόνο, συναίσθημα και κατανόηση και να παίρνω πίσω αδιαφορία ή σιωπή. Κουράστηκα να δικαιολογώ συμπεριφορές που με πληγώνουν, μόνο και μόνο για να μην χαλάσω τις ισορροπίες. Είναι άδικο να παλεύεις για κάτι και να είσαι ο μόνος που παλεύει. Έχω παράπονο γιατί ένιωσα δεδομένη. Γιατί όταν ήμουν εκεί για τους άλλους, δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά, αλλά όταν χρειάστηκα εγώ στήριξη, βρέθηκα μόνη. Παράπονο γιατί λόγια ειπώθηκαν εύκολα, αλλά πράξεις δεν ακολούθησαν. Γιατί περίμενα, πίστεψα και απογοητεύτηκα περισσότερες φορές από όσες αντέχει η καρδιά μου. Το μεγαλύτερό μου, όμως, παράπονο είναι από τον εαυτό μου. Που έμεινα, ενώ έπρεπε να φύγω. Που σιώπησα, ενώ πονούσα. Που έβαλα τις ανάγκες μου τελευταίες. Κι αυτό πονάει περισσότερο από όλα.

Δημήτρης Ζωητός

Ένα ρολόι που τρέχει βιαστικά 

χωρίς να με ρωτά - τίποτε άλλο.

 Μέρες που φεύγουν σαν σκιά

και στιγμές που δεν πρόλαβα να ζήσω - τίποτε άλλο.

Γέλια που έγιναν αναμνήσεις,

όνειρα που έμειναν πίσω - τίποτε άλλο.

Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο,

πως ο χρόνος δεν με περιμένει - τίποτε άλλο.