Μου μιλούσες για κόσμους μακρινούς,
για δράκους που νικήθηκαν
και βασίλεια που άντεξαν στον χρόνο.
Μα εγώ δεν πίστεψα ποτέ στις ιστορίες.
Εγώ έβλεπα τις ρωγμές
στις λέξεις σου,
στα χέρια σου που έτρεμαν
όταν έλεγες "όλα καλά".
Δεν θέλω πια όνειρα από χάρτινα κάστρα.
Θέλω να μου δείξεις τον κόσμο
όπως είναι.
Σκληρός, απρόβλεπτος,
γεμάτος ανθρώπους που φεύγουν
και σημάδια που μένουν.
Μη φοβάσαι,
δεν είμαι πια παιδί.
Μπορώ να αντέξω την αλήθεια.
Αρκεί να την πεις.
